Pieśni Getto / André Ochodlo & The Odem’s Quintet Koncert upamiętniający 80. rocznicę Powstania w Getcie Warszawskim - NOSPR

Przed koncertem prosimy o zapoznanie się z nowymi informacjami dot. parkingów w Strefie Kultury – ważne informacje o parkingach

Mordechaj Gebirtig - tłumaczenia wierszy w przekładzie Agnieszki Osieckiej (pdf)

André Ochodlo to jeden z najbardziej znanych i uznanych współczesnych interpretatorów pieśni jidysz. Koncertował w niemal całej Europie, a także w USA, Kanadzie i Izraelu. Ostatnio gorąco oklaskiwano go w słynnym wiedeńskim klubie jazzowym Porgy & Bess w ramach festiwalu KlezMORE. Nagrywał także programy dla wielu europejskich, amerykańskich i izraelskich stacji telewizyjnych. Jest autorem Yiddishland – unikalnej na skalę światową kolekcji dwunastu albumów CD, zawierającej między innymi sto dwadzieścia nowych pieśni jidysz, napisanych specjalnie dla André Ochodlo przez dwunastu wybitnych polskich kompozytorów do wierszy największych żydowskich poetów XX wieku.

Większość pieśni, jakie usłyszymy w koncercie Ghetto pochodzi z kolekcji Yiddishland do poezji m. in. Kadii Molodowsky, Abrahama Sutzkevera, Itzika Mangera, Mordechaja Gebirtiga czy Yitzkhaka Katzenelsona. Są to głębokie, niekiedy wręcz wstrząsające, a stylistycznie bardzo zróżnicowane przekazy poetycko-muzyczne najwyższej próby.

Ważnym elementem spektaklu będzie również narracja w języku polskim, dzięki której każdy z widzów będzie mógł jeszcze głębiej przeżyć piękno przedstawianej poezji. Trzy pieśni André Ochodlo wykona po polsku w znakomitych przekładach samej Agnieszki Osieckiej (wśród nich słynna „Żegnaj mi, Krakowie!”).

Agnieszka Osiecka – spotkanie z poezją jidysz:

Mordechaj Gebirtig – bard, kompozytor, poeta żydowski pokolenia Tuwima – był przed wojną szeroko znany. Jego piosenki rozchodziły się tłumnie po miasteczkach galicyjskich i miastach w postaci śpiewników i solidnie wydanych zbiorów docierały do Warszawy i dalej, za granice kraju. Po wojnie ukazały się w doskonałych przekładach Jerzego Ficowskiego, ale łatwiej je dziś przeczytać niż posłuchać. Gebirtig był autorem niezwykle płodnym. Gdyby nie zginął w czasie wojny, jego spuścizna liczyłaby nie dwa, ale trzy, cztery opasłe tomy. Ostatnio dzięki serdecznej zachęcie przyjaciół, zaczęłam tłumaczyć te złote piosenki i chcę wyznać, że doświadczam uczucia swoistej harmonii. Czuję się, jakbym rozprawiała i przyjaźniła się z kimś z bliskiej rodziny, z kim bawiłam się kiedyś, w dzieciństwie, i nagle – zamglone rysy tego kogoś i wspólnie oglądane pejzaże, pod wpływem muzyki wynurzają się z mgły. Sporo w życiu tłumaczyłam, ale nigdy nie doświadczałam podobnego powinowactwa. Kiedyś, kiedy z Andrzejem Jareckim – i to pod opieką Konrada Świnarskiego – pokusiłam się o tłumaczenie Brechta, czułam się niezręcznie jak skrępowana zbroją. Później, kiedy „Hair” olśniło mnie na krótki czas, próbowałam zmierzyć się z piosenką hipisowską, ale tu za dużo znów pakowałam Agnieszki O, a za mało zostawiałam narkotycznych zapachów Central Parku. I tak dalej, i tak dalej. Z Gebirtigiem jest inaczej. Im dalej w las, tym lepiej się w tym lesie czuję. (…) Nie raz i nie dwa, ślęcząc nad Gebirtigiem myślałam jednocześnie o ojcu. Skojarzenia najprostsze, bo przede wszystkim geograficzne: wyraźna galicyjskość, rozlewność, prostota. Im bliżej jednak była wojna i zagłada, tym wyraźniejsza wydaje się różnica postaw tych dwóch mężczyzn, pokoleniowo bardzo wszak sobie bliskich: ojciec lubił ludzi, ale nie miał co do nich żadnych złudzeń. Gebirtig – przeciwnie. Ze zdumieniem i przerażeniem przyglądał się, jakie pokłady egoizmu i sobiepaństwa wywleka z nas wojna. Prawdopodobnie uważał nasze dusze za coś w rodzaju świetlistych bursztynów: tylko w niektórych zalęga się robak.

Rzeczywistość roku 1940 każe poecie całkiem inaczej postrzegać świat i jego mieszkańców, całkiem inaczej pisać i śpiewać.

Agnieszka Osiecka, Warszawa, 1995

Więcej informacji: https://ochodlo.com/