NOSPR / 4. Europejski Kongres Klarnetowy - NOSPR

W Central Park in the Dark (1906) Charles Ives łączy, w duchu Walta Whitmana, przekonania demokratyczne z transcendentalizmem. Ta krótka partytura należy do dzieł iście wizjonerskich: to obraz nocy nowojorskiej, w której rozbrzmiewa muzyka kawiarni i narasta gwar. A wszystko przeniknięte fluidami nieskończoności.

Aaron Copland szlifował swój styl w Paryżu, w neoklasycznej klasie Nadii Boulanger. Pozostał zarazem Amerykaninem o żydowskich korzeniach. W Koncercie klarnetowym (1949), napisanym dla Benny Goodmana, elementy jazzu łączą się ze „słodko-gorzkim liryzmem” (Copland), w którym pobrzmiewa dalekie echo muzyki klezmerskiej. Utwór ma nietypową formę: tylko dwie części rozdzielone kadencją.

Artie Shaw, wybitny muzyk i leader jazzowy, skroił swój Koncert klarnetowy (1937-1940) tak, by zmieścił się na dwóch stronach 78-obrotowej płyty. Stąd miniaturowość wszystkich trzech części. Utwór jest właściwie kolażem uroczych, swingowych melodii oraz pulsujących rytmów boogie-woogie.

Aleš Pavlorek jest czeskim klarnecistą i kompozytorem, który zna ów instrument doskonale. Katowicka publiczność będzie miała okazję usłyszeć rzecz niezwykłą – utwór na cztery koncertujące klarnety.

John Williams osiągnął wszystko, co tylko może osiągnąć kompozytor współpracujący z Hollywood. Pisał m.in. dla George’a Lucasa, Olivera Stone’a i Stevena Spielberga (to on reżyserował film Terminal, 2004). Odkąd muzyka filmowa zaczyna gościć na estradach koncertowych, John Williams grywany jest w filharmoniach jako jeden z najpopularniejszych kompozytorów tego gatunku. [Marcin Trzęsiok]