NOSPR / Ola Rudner / Evgeni Bozhanov / Dni Pēterisa Vasksa - NOSPR

Przed koncertem, o godz. 18.45 Towarzystwo Przyjaciół NOSPR zaprasza do sali kameralnej na spotkanie z Ewą Kafel, która omówi wykonywane tego wieczoru utwory.

Można zarabiać na życie jako chirurg-ortopeda oraz zarządca tartaku i huty szkła, a w wolnych chwilach komponować – jak Franz Berwald (1796-1868), o którym Eduard Hanslick pisał z sympatią, lecz jego romantyczną twórczość uważał za mało odkrywczą. Opera Berwalda Estrella de Soria (1862) zeszła ze sceny Opery Królewskiej w Sztokholmie po pięciu przedstawieniach i nigdy nie trafiła do obiegowego repertuaru. Po latach wyszło na jaw, że Hanslick mylił się w ocenie skromnego lekarza, obwołanego niedawno „szwedzkim Mendelssohnem”.

Można być uznanym kompozytorem, któremu urządza się benefis w Theater an der Wien, a jednak nie być zadowolonym z własnych dokonań – jak Ludwig van Beethoven (1770-1827), który zagrał partię solową na premierze III Koncertu fortepianowego (1803) z prawie pustych kartek, upstrzonych gdzieniegdzie tajemniczymi bazgrołami. Dopiero później uznano utwór za punkt zwrotny w jego dorobku, a słynne Largo, w skontrastowanej z resztą dzieła tonacji E-dur, stało się probierzem całości interpretacji.

Można schować się w cieniu własnej twórczości – jak Pēteris Vasks (ur. 1946), dla którego muzyka jest mową duszy, w przypadku elegii Sala – „przerośniętej jak dżungla”.

Można też pięknie się pomylić – jak Johannes Brahms (1833-1897) – i napisać Wariacje na temat Haydna (1873), które z Haydnem nie miały nic wspólnego. A potem przejść do historii jako twórca pierwszych w pełni autonomicznych wariacji orkiestrowych.

Dzieci często zaskakują rodziców. Dotyczy to także płodów kompozytorskiej wyobraźni.

Dorota Kozińska