NOSPR - NOSPR

Czajkowski, jak wielu muzyków XIX wieku, odnalazł w Szekspirze ton romantyczny – wielkiej pasji i wielkiej tragedii. Uwertura-fantazja Romeo i Julia rodziła się w bólach. Wersję pierwotną (1869), dzieło kompozytora niespełna trzydziestoletniego, przyjęto dość chłodno. Dopiero w kolejnych rewizjach (1870, 1880), sugerowanych zwłaszcza przez Mili Bałakiriewa, wykuła się ta postać, jaką znamy dziś – zachwycająca wyrazistością tematów i siłą narracji. Słyszymy jak dzieje zwaśnionych rodów stopniowo ogarniają i niszczą temat miłości, początkowo niezmącony nawet cieniem tragizmu.

Cztery sonety miłosne (1956) Tadeusza Bairda to wyimki z muzyki dla teatru (do inscenizacji Romea i Julii). Baird – człowiek o charakterze niezwykle dyskretnym a zarazem kompozytor, który potrafił w wielkich formach osiągnąć najwyższe rejestry ekspresji – zapisał się w historii muzyki polskiej także znakomitymi stylizacjami. Do tego kręgu należą szekspirowskie Sonety (w tłumaczeniu Macieja Słomczyńskiego), układające się w cykl zamknięty i przejmujący. W roku 1969 – nieco zaskoczony, że takie drobiazgi wiodą intensywny żywot koncertowy – sporządził Baird wersję z klawesynem.

V Symfonia (1901-1902) Gustava Mahlera powstała w okresie poznania Almy Schindler i małżeństwa kompozytora. Sercem utworu (w pierwszych częściach pełnego tragizmu) jest część przedostatnia – Adagietto (na smyczki i harfę). To wyznanie miłości, jedno z najpiękniejszych w historii muzyki. [Marcin Trzęsiok]