NOSPR / Jerzy Maksymiuk / Janusz Olejniczak - NOSPR

Młodzieńcze utwory powstają często z miłości. Paderewski skomponował Nokturn B-dur z myślą o pięknej, kilkanaście lat starszej pianistce Raluce Bibesco-Bassaraba, księżnej Brancovan, z którą łączył go ponoć ognisty romans. W wersji orkiestrowej tym dobitniej wyjdą na jaw pokrewieństwa tej melancholijnej miniatury ze środkową częścią II Koncertu Chopina. Iwaszkiewicz napisał kiedyś, że pierwsze wejście fortepianu w Larghetto „brzmi jak otwarcie bramy do jakiegoś przybytku miłości i spokoju”. Rzeczywiście, kompozytor zwierzał się Tytusowi Woyciechowskiemu, że pisząc ten utwór, fortepianowi gadał „to, co bym Tobie nie raz powiedział” – o pełnym jeszcze nadziei uczuciu do śpiewaczki Konstancji Gładkowskiej, która pół roku po wyjeździe Chopina z kraju przestała z nim korespondować. Prokofiew tworzył swą symfonię w sielskiej daczy pod Piotrogrodem, bez dostępu do fortepianu, z dala od zgiełku wojny i rewolucji, z dala od swojej pierwszej miłości Niny Mieszczerskiej, z którą niedawno zerwał zaręczyny – po awanturze z jej ojcem, który nie zamierzał oddać córki artyście bez stałych dochodów. Skomponował zwięzły, skondensowany pastisz XVIII-wiecznej symfonii, tchnący iście haydnowską pogodą. Miłość często zawodzi kompozytorów – każdy z nich jednak inaczej przekuwa emocje w dźwięki.

[Dorota Kozińska]

Koncert pod patronatem Polskiego Wydawnictwa Muzycznego w ramach przedsięwzięcia TUTTI.pl promującego wykonawstwo muzyki polskiej.