Recitale mistrzowskie / Tine Thing Helseth / Gunnar Flagstad - NOSPR

Jeszcze w XVIII wieku trębacze (oraz… kotliści) należeli do wyższej kasty muzycznej. Podczas gdy zwyczajni muzycy grali na ogół w orkiestrach dworskich, gdzie, jak służący, nosili liberię, trębacze (oraz kotliści) byli na żołdzie miejskim, wolni i lepiej opłacani. Instrumenty te uświetniały bowiem fanfarami uroczystości publiczne. W partyturach XVIII wieku (nawet w Haydnowskim oratorium Stworzenie świata, 1798) na najwyższych pięcioliniach zazwyczaj notowano trąbki i kotły, a usus instrumentacyjny w orkiestrze klasycznej kazał prowadzić partię trąbek i kotłów równolegle. Takie wykorzystanie trąbki tylko w małym stopniu ukazywało możliwości tego instrumentu. Ale od czasów baroku żywa jest też tradycja trąbki solowej, której możliwości zwiększyły się znacznie, odkąd trąbkę naturalną zastąpiono wentylową.

W programie koncertu, obok niezwykle efektownych transkrypcji, znajdzie się też dzieło należące do żelaznego repertuaru trębaczy: Sonata (1939) Paula Hindemitha (1895-1963), należąca do imponującej serii sonat przeznaczonych na instrumenty solowe z fortepianem. Dzieło promieniejące neoklasyczną energią, ale o wydźwięku refleksyjnym: w finale, określonym jako Trauermusik („muzyka żałobna”), cytuje Hindemith chorał Alle Menschen müssen sterben („Wszystkim ludziom umrzeć trzeba”).    
[Marcin Trzęsiok]