Recitale mistrzowskie / Tine Thing Helseth / Gunnar Flagstad

Sobota

25.02.201719:30

Wykonawcy

Tine Thing Helseth – trąbka

Gunnar Flagstad – fortepian

Marcin Majchrowski – komentator

Program

Geirr Tveitt – Vélkomne med æra z I Suity A Hundred Hardanger Tunes op. 151 (oprac. na trąbkę i fortepian Tine Think Helseth) (ca. 3’)

Edvard Hagerup Bull – Perpetuum mobile (Hommage à Johan Strauss) (ca. 2’)

Dymitr Szostakowicz – Pieśni – wybór (oprac. na trąbkę i fortepian Tine Think Helseth) (ca. 10’)

Astor Piazzolla – Cafe 1930 (oprac. na trąbkę i fortepian Kyoko Yamamoto) (ca. 7’)

Paul Hindemith – Sonata na trąbkę i fortepian (ca. 18’)

***

Béla Bartók – Rumuńskie tańce ludowe (oprac. na trąbkę i fortepian Tine Think Helseth) BB 68 (ca. 8’)

Edvard Grieg – Haugtussa op. 67 (oprac. na trąbkę i fortepian Tine Think Helseth) (ca. 22’)

Kurt Weill – Pieśni (oprac. na trąbkę i fortepian Tine Think Helseth): Nanas Lied, Youkali, Je ne t’aime pas (ca. 10’)

Jeszcze w XVIII wieku trębacze (oraz… kotliści) należeli do wyższej kasty muzycznej. Podczas gdy zwyczajni muzycy grali na ogół w orkiestrach dworskich, gdzie, jak służący, nosili liberię, trębacze (oraz kotliści) byli na żołdzie miejskim, wolni i lepiej opłacani. Instrumenty te uświetniały bowiem fanfarami uroczystości publiczne. W partyturach XVIII wieku (nawet w Haydnowskim oratorium Stworzenie świata, 1798) na najwyższych pięcioliniach zazwyczaj notowano trąbki i kotły, a usus instrumentacyjny w orkiestrze klasycznej kazał prowadzić partię trąbek i kotłów równolegle. Takie wykorzystanie trąbki tylko w małym stopniu ukazywało możliwości tego instrumentu. Ale od czasów baroku żywa jest też tradycja trąbki solowej, której możliwości zwiększyły się znacznie, odkąd trąbkę naturalną zastąpiono wentylową.

W programie koncertu, obok niezwykle efektownych transkrypcji, znajdzie się też dzieło należące do żelaznego repertuaru trębaczy: Sonata (1939) Paula Hindemitha (1895-1963), należąca do imponującej serii sonat przeznaczonych na instrumenty solowe z fortepianem. Dzieło promieniejące neoklasyczną energią, ale o wydźwięku refleksyjnym: w finale, określonym jako Trauermusik („muzyka żałobna”), cytuje Hindemith chorał Alle Menschen müssen sterben („Wszystkim ludziom umrzeć trzeba”).
[Marcin Trzęsiok]