Recitale mistrzowskie / Agata Szymczewska - NOSPR

Cztery sonaty kompozytorów polskich młodszego pokolenia, wszystkie napisane dla Agaty Szymczewskiej.

W Sonacie Marcina Markowicza (ur. 1979) ścierają się dwa żywioły: kontemplacja oraz porywczość, odzwierciedlone w formalnym podziale utworu na dwie części (Allegro i Presto). Muzyka kaligraficzna i kunsztowna, czyniąca użytek m.in. z renesansowej techniki kanonu menzuralnego, a także z polimetrii rodem z wieku XX.

W Sonacie Mikołaja Majkusiaka (ur. 1983) najpierw zwraca uwagę wyrafinowana mikstura skrzypiec i akordeonu. W tej niecodziennej aurze dźwiękowej rozgrywa się akcja utworu o charakterze ludycznym, w którym słychać echa tradycji neoklasycznej oraz minimal music.

Sonata Aleksandra Nowaka (ur. 1979) odznacza się tonem nieskrępowanej ekspresji. W partyturze umieszczona została nota programowa: „Nastrój choć ulotny, to przemożny”. Formę wypełniają dwie wielkie fale zwieńczone epilogiem. Pozornie stabilne stany emocji i faktury podlegają tu nieustannemu procesowi przekształceń. W rezultacie otrzymujemy dzieło płynne, bezkostne, omalże pozbawione cezur.

W Sonacie Ignacego Zalewskiego (ur. 1990) napięcie utrzymuje się od pierwszego do ostatniego taktu, gdzieniegdzie wybuchając, a częściej przechodząc w stan hipnotycznego suspensu. Przypomina ten utwór wojenne sonaty Prokofiewa, zwłaszcza w partiach toccatowych, albo tych, gdzie faktura zostaje rozbita na odłamki kolorowych szkiełek. Inne skojarzenie: tragizm Alfreda Schnittke, choć Zalewski, tak dbały o koherencję środków, nie stosuje polistylistyki. Zresztą skojarzenia te są drugoplanowe. To utwór w pełni samodzielny, zdumiewający, niezwykły. 
[Marcin Trzęsiok]