Recitale mistrzowskie - NOSPR

Recital legendarnego węgierskiego wiolonczelisty składa się z kilku arcydzieł literatury wiolonczelowej, którym towarzyszą utwory niby mniejsze, ale nie mniej znakomite. Sonata C-dur op. 102 nr 1 Ludwiga van Beethovena należy do dzieł późnych, w których Beethoven szukał niestandardowych rozwiązań formalnych i wyrazowych (jest tu głębia, ale nie brak też wyrafinowanego dowcipu). Tylko dwie części – obie szybkie, ale każda poprzedzona obszerną introdukcją w wolnym tempie. Sonata F-dur op. 99 (1886) Johannesa Brahmsa powstała rok po jego ostatniej symfonii. To muzyka pełna pasji (co widać w określeniach części środkowych: adagio affettuoso – w niezwykłej tonacji Fis-dur – i allegro passionato), napisana z wielkim rozmachem, jakby młodzieńcza, choć przecież także dzieło dość późne. Sonata op. 4 (1910) Zoltána Kodálya łączy inspiracje folklorem węgierskim i francuskim impresjonizmem. Ujęta, nietypowo, w dwie części (część pierwotnie otwierającą cykl autokrytyczny kompozytor wycofał), tworzy dzięki temu ciekawą narrację – od recytatywu, przez formę sonatową, po taneczny finał z kodą, w której powraca recytatyw. Adagio i Allegro op. 70 (1849), skomponowane na róg i fortepian, otrzymało szatę wiolonczelową pod piórem samego Roberta Schumanna. II Walc Mefisto Ferenca Liszta powstał wpierw w wersji orkiestrowej (1881), potem pojawiły się różne transkrypcje. Jest to muzyka nowatorska i zjawiskowa, zapowiadająca już modernistyczny przełom. [Marcin Trzęsiok]