Orkiestra Muzyki Nowej / Koncertująco w niskich rejestrach - NOSPR

Koncert Orkiestry Muzyki Nowej wypełnią trzy prawykonania (w tym jedno polskie) trzech form koncertujących. Najstarszy spośród prezentowanych kompozytorów, Georg Friedrich Haas (1953) zaliczany jest do grona spektralistów. To co najbardziej typowe dla jego muzyki rozgrywa się w przestrzeni najmniejszej – dominują mikropolifonie i mikrointerwały obecne zarówno w Koncercie podwójnym jak i wcześniejszych jego utworach. Odmienne podejście do muzycznego czasu, jego spowolnienie i swoiste odrealnienie buduje formę, w której nadrzędną cechą jest barwa – raz połyskująca, innym razem ciemna i mroczna.

Z kolei inspiracją do napisania Koncertu wiolonczelowego Krzysztofa Wołka (1976) była teza, że wszelka sztuka wymaga tarcia i konfliktu. Relacja ta obecna jest zarówno między aktorami i reżyserem, aktorami względem siebie, jak i kompozytorem a wykonawcą. Idea ta znakomicie się wpisuje w muzyczną formę koncertującą. W Koncercie „tarcie” jest warunkiem zaistnienia dźwięku na instrumencie, jest obecne między solistą a orkiestrą czy między różnymi elementami dzieła. Utwór został napisany z myślą o jego pierwszym wykonawcy Jakobie Kullbergu. 

Rówieśnikiem Krzysztofa Wołka jest Wojciech Ziemowit Zych (1976), pedagog Akademii Muzycznej w Krakowie, piszący niemal wyłącznie muzykę instrumentalną. W prawykonanym tego wieczoru podwójnym koncercie uwagę zwraca nietypowy dobór instrumentów solowych – fletu kontrabasowego i klarnetu kontrabasowego, determinujący brzmienie utworu.  

[Magdalena Stochniol]