{oh!} Orkiestra Historyczna / Patrick Bismuth / Martyna Pastuszka - NOSPR

Jeden z największych i najpłodniejszych kompozytorów późnego baroku - Georg Philipp Telemann (1681-1767) za życia cieszył się zasłużenie sławą większą niż J.S. Bach. Już podczas studiów prawniczych w Lipsku dał się poznać jako wielki admirator nowoczesnej muzyki instrumentalnej. Założył tam słynne Collegium Musicum - orkiestrę, która szybko stała się wzorem naśladowanym w innych miastach uniwersyteckich Niemiec. W 1713 roku reaktywował Collegium Musicum we Frankfurcie, gdy został kantorem Johanneum w Hamburgu, odpowiedzialnym za muzykę w pięciu miejskich kościołach, nie zaprzestał aktywności na polu muzyki instrumentalnej, prowadząc cotygodniowe spotkania Collegium Musicum wpierw we własnym domu, a potem w Drillhaus. Przez kilkadziesiąt lat dostarczał nowe kompozycje instrumentalne dla dworów w Eisenach i Bayreuth. Nic dziwnego, że jego twórczość w tym zakresie obejmuje kilkaset pozycji (w tym ponad 170 koncertów i 130 suit orkiestrowych).

Trzytomowy zbiór pod francuskim tytułem Musique de table (Muzyka biesiadna) Telemann wysztychował sam i wydał w Hamburgu w 1733 roku. Uważał go za jedno ze swoich arcydzieł, potwierdziło ono jego międzynarodową sławę i przyniosło mu niemałe profity. Na liście subskrybentów tej publikacji byli tak wybitni kompozytorzy, jak: G.F. Händel, J.J. Quantz, G. Pisendel i M. Blavet. Każdy tom Muzyki biesiadnej składa się z następstwa tych samych gatunków: orkiestrowej suity, kwartetu, koncertu, tria, solowej sonaty i orkiestrowej Conclusion (koncertu). W zależności od tomu kompozytor różnicuje obsadę, eksponując różne instrumenty solowe (skrzypce, flet, obój lub trąbkę). Program dzisiejszego koncertu zachowuje oryginalny układ gatunków (pomija tylko kwartet), czerpiąc jednakże z dwóch różnych tomów (1 i 2).

Międzynarodowy sukces Musique de table Telemann zawdzięcza doskonałemu połączeniu stylu francuskiego z włoskim, a także wyczuciu potrzeb rynku muzycznego, chłonącego nowości stosowne dla coraz liczniej powstających amatorskich i profesjonalnych orkiestr. Styl francuski najsilniej słyszany jest w suicie, otwartej dwuczęściową uwerturą typu francuskiego, po której następuje seria tańców francuskich. Pod wpływem stylu włoskiego pisane są koncerty i sonaty (solowa i triowa).

Piotr Wilk