{oh!} Orkiestra Historyczna / Martyna Pastuszka - NOSPR

Będący rówieśnikiem Arcangela Corellego Georg Muffat (1653-1704) wywodził się z rodziny o szkocko-francuskich korzeniach, uważał się jednak za kompozytora niemieckiego. Jako jeden z niewielu miał sposobność poznać u źródła zarówno muzykę Jean-Baptiste Lully’ego, jak i Corellego. W dzieciństwie uczył się u Lully’ego w Paryżu, a jako młodzieniec studiował u Bernarda Pasquiniego w Rzymie, gdzie poznał Corellego i grał z nim nawet swoje concerti grossi. Dzięki takiemu pokierowaniu swą edukacją i karierą muzyczną Muffat stał się doskonałym znawcą i propagatorem francuskiego oraz włoskiego stylu w krajach niemieckojęzycznych. Działał na dworze cesarskim w Wiedniu, w Pradze, był kapelmistrzem biskupów Salzburga i Pasawy.

Do historii przeszedł głównie jako autor zbiorów francuskich suit orkiestrowych i włoskich concerti grossi. Choć wieloodcinkowa Sonata skrzypcowa D-dur powstała w 1677 w Pradze, jeszcze przed pobytem kompozytora w Rzymie, nosi wyraźnie włoskie cechy stylistyczne (kantylena, unikanie wielodźwięków). Zbiór Florilegium primum, wydany w Augsburgu w 1695 roku, zawiera 7 suit orkiestrowych powstałych na dworze arcybiskupa Salzburga Maxa Gandolfa. Przeznaczony jest na typowy dla Lully’ego pięciogłosowy zespół smyczków (z dwoma głosami altówkowymi), któremu może, ale nie musi towarzyszyć basso continuo (b.c. ad libitum). Wszystkie suity są siedmioczęściowe i rozpoczynają się francuską uwerturą, z wyjątkiem ostatniej ośmioczęściowej, którą otwiera Air. Po uwerturze następują tańce, przeważnie pochodzenia francuskiego (np. gawot, menuet, bourrée, balet) lub części baletowe Entrée des Fraudes (Wejście Oszustwa) i Entrée des Insultes (Wejście Obelgi) w Suicie nr 7. Wzorem francuskim wszystkie utwory noszą sugestywne tytuły, np. nr 1 Eusebia (Pobożność), nr 3 Gratitudo (Wdzięczność), nr 5 Sollicitudo (Troska), nr 6 Blanditiae (Wyrozumiałość), nr 7 Constantia (Stałość). Tytuły pierwszej i ostatniej suity mogą nasunąć też skojarzenie z cesarzem Konstantynem Wielkim i jego drugą żoną Flavią Eusebią. W przedmowie do zbioru Muffat pisze, że utwory te cieszyły się dużym powodzeniem wśród arystokracji. Daje też szereg precyzyjnych wskazówek wykonawczych.

Piotr Wilk