{oh!} Orkiestra Historyczna / Andreas Staier - NOSPR

Kariera muzyczna Josepha Haydna (1732-1809) rozwijała się w czasie, gdy najbardziej popularnym gatunkiem muzyki orkiestrowej była symfonia. Wiedeński kompozytor odegrał bardzo ważną rolę w kształtowaniu symfonii klasycznej. Utwory tego typu tworzył przez 36 lat, ogółem skomponował ich 108, w czym nie dorównał mu żaden inny twórca. Dzieła te były bardzo chętnie kopiowane i grane w całej Europie.

SymfoniaD-dur L’Impériale (Hob. I :53) powstała około roku 1778, gdy Haydn był kapelmistrzem książąt Esterházych w Eisenstadt i większość czasu twórczego poświęcał muzyce scenicznej. Dzieło to zachowało się w trzech wariantach opartych na fragmentach zaadaptowanych z jego ówczesnej muzyki operowej. Tradycja głosi, że cieszyła się uznaniem cesarzowej Marii Teresy, stąd jej tytuł Cesarska. Szczególnie dostojne otwierające Largo Maestoso, pełniące rolę introdukcji do właściwej części pierwszej w tempie Vivace, zdaje się odnosić do osoby cesarzowej.

Koncert G-dur (Hob.XVIII:4) pochodzi z cyklu trzech Concerti per clavicembalo wydanego w 1781 roku, ale powstał jeszcze przed 1771 rokiem. Mimo klawesynu wymienionego w tytule zbioru koncert ten przeznaczony był już najprawdopodobniej na fortepiano – wczesną formę dzisiejszego fortepianu. Jak wiele innych koncertów Haydna na instrumenty klawiszowe utwór ten nie epatuje wirtuozerią, jest wdzięcznym przykładem kameralnej muzyki uprawianej na dworze w Eisenstadt, jego pierwszym wykonawcą był najprawdopodobniej sam kompozytor.

SymfonięB-dur La reine (Hob. I:85) Haydn skomponował w Eisenstadt w 1785 roku na zamówienie francuskiego hrabiego D’Ogny. Jest przykładem wielkiej popularności jego muzyki poza Austrią. Razem z jego pięcioma innymi symfoniami była wykonana w Paryżu podczas koncertów w masońskiej Loge Olympique przy udziale wielkiej orkiestry. Ponieważ dzieło to szczególnie spodobało się królowej Marii Antoninie zyskało miano Symfonii królewskiej. [Piotr Wilk]