{oh!} Orkiestra Historyczna / A due cori II - NOSPR

Gatunek koncertu, wynaleziony przez Włochów w ostatniej ćwierci XVII wieku, za sprawą Giuseppe Torellego został z powodzeniem przeszczepiony na grunt niemiecki. Twórcy niemieccy najchętniej uprawiali koncerty na wielu solistów, sprawnie mieszając instrumenty smyczkowe z dętymi. Niektóre z tych utworów przeznaczone były na dwie orkiestry, dialogujące czasem na zasadzie echa lub prowadzące rodzaj ożywionego współzawodnictwa w wymianie żywych figuracji, co dawało czasem efekt stereo.  

Do najwybitniejszych barokowych koncertów dwuchórowych należą 3 koncerty Georga Friedricha Händla (1685-1759) HWV 332-334 powstałe w latach 1747-1748. Sześcioczęściowy Koncert F-dur nr 2 HWV 333 opiera się w całości na materiale jego wcześniejszych dzieł wokalnych: oratoriów Esther (cz. 1-2, 4), Mesjasz (cz. 3) i Occasional Oratorio (cz. 6) oraz Birthday Ode for Queen Anne (cz. 5). Dwanaście Grand Concertos op. 6 Händel skomponował zaledwie w jeden miesiąc 1739 roku. W Koncercie d-moll op. 6 nr 10 HWV 328, otwartym typową uwerturą francuską, kompozytor stroni od charakterystycznego dla concerto grosso przeciwstawiania zespołu solistów ripienistom na rzecz częstego fugowania całej orkiestry.  

Największą inwencją w zakresie koncertu wykazał się w Niemczech Georg Philipp Telemann (1681-1767) – autor około 170 dzieł tego gatunku. Jego Koncert D-dur TWV 54:D 2 na 3 rogi i smyczki jest utworem stosunkowo wczesnym, datowanym na lata 1716-1725, słychać w nim jeszcze wpływy Torellego. Nieco później (lata 1725-1760) powstał dwuchórowy Koncert G-dur con Echo drezdeńskiego organisty i kapelmistrza Johanna Christopha Richtera (1700-1785) i gambowy Koncert A-dur zapomnianego dziś fagocisty Antona Retzela.

Piotr Wilk