NOSPR / Tung-Chieh Chuang - NOSPR

Uwerturę do Wesela Figara (1786) rozpoczyna fraza niby niepozorna: licząca siedem taktów, niesymetryczna, a zatem wywrotowa – przynajmniej względem dominujących wówczas zasad stylistycznych. Tak właśnie postrzegana była wówczas komedia Pierre’a Beaumarchais, w której służący, Figaro, okazuje się sprytniejszy od swego pana. Fascynowała a zarazem bulwersowała ona wpierw Ludwika XVI, a potem Józefa II, który zgodził się, by jego nadworny librecista, Lorezno da Ponte, sporządził dla Wolfganga Amadeusza Mozarta (1756-1791) libretto, o ile tylko nie będzie zawierać żadnych wątków politycznych. Uwertura daje przedsmak opery: jasnej, iskrzącej się dowcipem czasem szampańskim, czasem gorzkim.

Franz Krommer vel  František Vincenc Kramář (1759-1831), urodzony koło Brna, piastujący rozliczne urzędy w Austrii i na Węgrzech, wspiął się na szczyt kariery w roku 1818, kiedy został nadwornym kapelmistrzem dworu cesarskiego, następcą Mozarta i Koželucha. Spośród jego bogatej spuścizny (głównie dzieła instrumentalne) najczęściej dziś wykonywany jest Koncert Es-dur na dwa klarnety op. 91. Krommer, mistrz instrumentów dętych, kontynuuje tu linię późnego Mozarta: to klasycyzm elegancki, z nutą melancholii, zachwycający pięknem tematów i pełną wyrazu wirtuozerią.

Sinfonietta (1947) to jedyna w „czysto” symfoniczna partytura Francisa Poulenca (1899-1963). Mimo całkiem sporych rozmiarów, nie „zasłużyła” na poważną nazwę sinfonii. Może z powodu dość lekkiego (tanecznego wręcz), a czasem sentymentalnego charakteru? Może z powodu kapryśnej formy, zwłaszcza w części pierwszej, także nie licującej z dostojeństwem symfonii? Ale należy chyba posłuchać rady Poulenca: „Nie analizujcie mojej muzyki – kochajcie ją!”. Jest w niej francuski charme i odczucie powojennej ulgi. Słychać echa Haydna, Czajkowskiego, Ravela, Strawińskiego. Wyborne!
[Marcin Trzęsiok]