NOSPR / Ruben Silva / Łukasz Dyczko - NOSPR

Zarzuela to rodzaj komedii muzycznej, charakterystyczny dla muzyki hiszpańskiej. Powstała w baroku, zaś jej drugi rozkwit przypada na przełom XIX i XX wieku. Zarzuela przypomina nieco operetkę, a nawet musical: obok fragmentów śpiewanych występują sceny mówione oraz tańce.

Gerónimo Giménez (1854–1923) poświęcił dwie zarzuele Luisowi Alonso, mistrzowi tańca z Kadyksu. La boda de Luis Alonso (Wesele Luisa Alonso, 1897) to jeden z klasycznych portretów Andaluzji w muzyce iberyjskiej. Libretto La leyenda del beso (Legenda o pocałunku, 1924) ma dwóch ojców: Reveriana Soutullo (1880–1932) oraz Juana Verta (1890–1931). Opowiada o zakazanej miłości między Cyganką Amapolą i księciem Mariem.

Arturo Márquez (ur. 1950), kompozytor meksykański, chętnie sięga po tradycyjną muzykę swego kraju. Jego Danzón nr 2 (1994) jest fajerwerkiem, w którym muzycy orkiestry mogą pokazać się w efektownych partiach solowych. Utwór cieszy się międzynarodową popularnością, odkąd do repertuaru The Orquesta Sinfónica Simón Bolívar włączył go Gustavo Dudamel.

André Waignein (1942–2015) był kompozytorem belgijskim. Trzyczęściowa Rapsodia na saksofon i orkiestrę (2010) powstała na zamówienie organizatorów V Międzynarodowego Konkursu Saksofonowego w belgijskim mieście Dinant. Ukazuje wszystkie cechy charakterystyczne muzyki Waigneina: neoklasyczną pogodę, motorykę, miłą dla ucha melodyjność.

Balet Trójgraniasty kapelusz (1919) należy do największych osiągnięć Manuela de Falli (1876–1946). Libretto opowiada historię starego burmistrza (w Hiszpanii urzędnicy tej rangi nosili trójkątne kapelusze), który chce uwieść młodą żonę młynarza. Burleska napisana została dla Baletów Rosyjskich Siergieja Diagilewa. Jej choreograf, Leonid Miasin, czerpał z autentycznych andaluzyjskich układów tanecznych. Pyszny humor i wspaniały koloryt lokalny cechuje też muzykę de Falli.

Marcin Trzęsiok