NOSPR / Marta Gardolińska / Annelien Van Wauwe - koncert z publicznością / transmisja live - NOSPR

Szanowni Państwo,

z radością informujemy, że koncert odbędzie się z udziałem publiczności.  Zgodnie z obowiązującymi wytycznymi sanitarnymi od 12 lutego instytucje kultury będą mogły być otwarte dla publiczności w rygorze sanitarnym uwzględniającym zajętość 50 proc. miejsc na widowni.

Dział Organizacji Widowni skontaktuje się z posiadaczami abonamentu S3, żeby potwierdzić udział w wydarzeniu i przydzielić miejsce w sali. Wszystkim chętnym oferujemy możliwość zwrotu biletów na to wydarzenie. 

Oprócz posiadaczy abonamentów serii S3 w koncercie będą mogli wziąć udział wszyscy, którzy kupią bilety w otwartej sprzedaży.

Sprzedaż biletów rozpocznie się w piątek, 19 lutego, o godzinie 10:00. Bilety będą dostępne w kasach oraz online.

Przypominamy o zasadach bezpieczeństwa obowiązujących w budynku NOSPR, które zebraliśmy dla Państwa w krótkim filmie.

Gramy bezpiecznie! Kliknij i dowiedz się więcej o zasadach rygoru sanitarnego, które obowiązują podczas najbliższych koncertów – więcej

Uczestnicy wydarzenia zobowiązani są do złożenia przed koncertem wypełnionego oświadczenia. Oświadczenia mogą Państwo pobrać – tutaj.

Żadna z kompozycji, które zabrzmią na dzisiejszym koncercie, nie została opublikowana za życia swego twórcy. W przypadku Koncertu klarnetowegoA-dur KV 622 sprawa wydaje się oczywista: to ostatnie dzieło instrumentalne w dorobku Mozarta, ukończone zaledwie dwa miesiące przed śmiercią. Kiedy Schubert szkicował swoją III Symfonię, nie miał jeszcze dziewiętnastu lat. Był rok 1815, nazwany później przez badaczy jego twórczości „rokiem pieśni”, w tym czasie bowiem skomponował ich blisko półtorej setki, nie licząc dwóch mszy oraz czterech zapomnianych dziś singspieli. Na tym tle jego twórczość orkiestrowa prezentuje się więcej niż skromnie. Obydwa utwory walczyły długo o zasłużone miejsce w światowym repertuarze muzyki klasycznej. Obydwa zwyciężyły – w myśl starej i krzywdzącej zasady, że dobry kompozytor zyskuje uznanie dopiero po śmierci.

[Dorota Kozińska]