NOSPR kameralnie - NOSPR

W ramach przywracania do repertuaru wybitnych dzieł polskiej kameralistyki program wypełnią utwory dwóch kompozytorów piszących w stylu późnoromantycznym. Władysław Żeleński (1837–1921), wykształcony w Pradze i w Paryżu, po powrocie do kraju uczył harmonii i kontrapunktu w Instytucie Muzycznym w Warszawie. Z jego inicjatywy w 1887 r. powstało Konserwatorium krakowskie, którym później kierował przez ponad 30 lat. Jego uczniami byli m.in.: Stojowski, Statkowski, Opieński i Wallek-Walewski. Kwartet fortepianowy C-dur op. 61 z 1909 r., a zatem z ostatnich lat życia twórcy, świadczy o przyswojeniu przez niego stylu Brahmsa (rozluźnienie więzi tonalnej, polirytmia, upodobanie do rytmów synkopowanych, specyficzna kolorystyka i stężony wyraz emocji). Wyczuwalne są w nim także nawiązania do Chopina. W 2011 r. wykonano go m.in. w Accademia Nazionale di Santa Cecilia w Rzymie.
Witold Maliszewski (1873–1939) kształcił się pod kierunkiem m.in. Mikołaja Rimskiego-Korsakowa w Sankt Petersburgu. Po
studiach był dyrektorem założonego przez siebie Konserwatorium w Odessie. Zdobywał nagrody Petersburskiego Towarzystwa Kameralnego, m.in. w 1905 r. za Kwintet smyczkowy d-moll. Do historii przeszedł jako współorganizator pierwszej edycji Konkursu Chopinowskiego oraz Instytutu Fryderyka Chopina. Jego klasę kompozycji w warszawskim Konserwatorium ukończyli m.in. Lutosławski, Woytowicz i Rybicki. Był zwolennikiem klasycyzującego neoromantyzmu, nurtu mającego swojego głównego przedstawiciela w osobie Rosjanina Aleksandra Głazunowa, którego Maliszewski cenił najwyżej spośród współczesnych sobie twórców. Doskonałość formy, piękno melodii i klarowność faktury stawiał na pierwszym planie, przeciwstawiał się natomiast wszelkim modernizmom, odchodzeniu od systemu tonalnego i rozluźnieniu reguł kontrapunktu. [Aleksandra Konieczna]