NOSPR / Antoni Wit / Pamięci Stanisława Skrowaczewskiego - NOSPR

Trzyczęściowa Symfonia C-dur KV 338 (1780) napisana została przez Wolfganga Amadeusza Mozarta (1756–1791) tuż przed zerwaniem kontaktów z arcybiskupem Salzburga i przeprowadzką do Wiednia. Tam, w stolicy, została wykonana prawdopodobnie podczas pierwszej akademii, na której wiedeńska publiczność mogła poznać dojrzałego już kompozytora (1781). Zgodnie z tradycyjną charakterystyką tonacji C-dur jest to muzyka uroczysta, z trąbkami i kotłami, pełna silnych kontrastów dynamiki, barwy i harmoniki. Łączy cechy barokowego chiaroscuro z zawrotną dynamiką i nowoczesnym wyczuciem tempa. Nie brak tu, zwłaszcza w finale, odniesień do Haydna: to hołd złożony mistrzowi.

VI Symfonia A-dur (1879–1881) to ostatnia z trzech „środkowych” symfonii Antona Brucknera (1824–1896). Godzi sprzeczne, zdawałoby się, tendencje swych poprzedniczek: promiennej Czwartej, zwanej „Romantyczną” (1874, 1878–1880) oraz surowej Piątej (1875/76). Pogodne oblicze posiadają zwłaszcza epilogi części skrajnych oraz miłosny temat Adagio (utrzymanego, rzecz u Brucknera wyjątkowa, w formie sonatowej). Większość utworu porusza się jednak w sferze cienia, więc tym silniej olśniewają nas owe ekstatyczne konkluzje, zgodnie z dewizą per aspera ad astra, do której odwoływał się Beethoven. Symfonii tej Bruckner nigdy za życia nie usłyszał. W pierwszym wykonaniu, pod dyrekcją Gustawa Mahlera (1899), została ona znacznie okrojona. Dopiero w roku 1935 ukazało się wiarygodne wydanie partytury. Jeszcze dłużej trwał proces przewartościowania tego utworu, niegdyś uważanego za dzieło słabsze (sam Bruckner mówił, że jego sechste [szósta] jest zarazem keckste [najbardziej figlarna]), dziś zaliczanego do ważkich osiągnięć w historii gatunku

Marcin Trzęsiok