Muzyka dawna / Capella Cracoviensis - NOSPR

Izrael w Egipcie jest obok Mesjasza najbardziej znanym, ale i nietypowym angielskim oratorium Georga Friedricha Händla (1685-1759). Gdy w 1784 roku, w rocznicę jego urodzin, zainaugurowano w Anglii doroczną narodową tradycję koncertów upamiętniających jego dorobek, sięgano głównie po te dwa oratoria. Apogeum tych obchodów było wykonanie obu utworów przez ponad 3000 wykonawców w Crystal Palace w 1859 roku. W przeciwieństwie do niemal 20 innych Händlowskich dzieł, tego typu oratoria nie opierają się  na dramatyzowanym tekście naśladującym operowe libretto, lecz w całości czerpią jedynie z tekstów biblijnych, w przypadku Izraela w Egipcie pochodzących z Księgi Wyjścia oraz Księgi Psalmów. 
Swą prapremierę oratorium miało 4 kwietnia 1739 roku w londyńskim King’s Theatre. Choć współczesny Händlowi kompozytor William Hayes zauważył, że „w tym wysublimowanym dziele użyto największych mocy, do jakich zdolna jest natura ludzka”, londyńska publiczność z początku przyjęła je nieprzychylnie, skłaniając Händla do wprowadzenia wielu przeróbek przed jego następnymi wykonaniami w 1740, 1756, 1757 i 1758 roku. W ich wyniku z pierwotnie trzyczęściowego oratorium Izrael w Egipcie stał się kompozycją dwuczęściową i dopiero w XX wieku powrócono do jego oryginalnej wersji. 
Oratorium rozpoczyna się sceną opłakiwania śmierci Józefa (cz. I), po czym oddane są wydarzenia (plagi egipskie, przejście przez Morze Czerwone) związane z wyjściem Izraelitów z Egiptu (cz. II) oraz ich radość po uwolnieniu (cz. III). Jak w żadnym innym swoim oratorium, Händel głównym wyrazicielem biblijnych tekstów uczynił tu chóry. Absolutna dominacja chórów kosztem partii solowych i instrumentalnych, mimo mistrzowskiego ich wykorzystania, była próbą trudną nie tylko dla pierwszych odbiorców tego monumentalnego dzieła.