Kölner Akademie / Michael Alexander Willens - NOSPR

Panujący w XIX wieku kult geniuszy miał ogromny wpływ na nasz obraz historii muzyki. W rezultacie dzisiaj w powszechnej pamięci zachowały się tylko nieliczne nazwiska najwybitniejszych twórców danej epoki, natomiast zapomnieniu uległo wiele mniej lub bardziej wybitnych postaci, cenionych za swego życia. Do niedawna w programach koncertowych było miejsce jedynie dla dzieł tak „pomnikowych” kompozytorów, jak Haydn Mozart czy Beethoven. Obraz muzyczny danej epoki był w ten sposób bardzo zubożony i wypaczony. Dzisiejszy koncert pozwala nam porównać dobrze znaną I Symfonię Beethovena z zapomnianymi orkiestrowymi utworami jego współczesnych kolegów kompozytorów. Zaprezentowany repertuar powstał w latach 1800-1830.  

Johann Wenzel Kalliwoda (1801-1866) był czeskim wirtuozem skrzypiec, koncertmistrzem praskich teatrów i wieloletnim kapelmistrzem księcia Karla Egona II von Fürstenberg. Jego Uwertura C-dur powstała w 1822 roku, gdy rozpoczynał właśnie pracę w charakterze kapelmistrza dworskiego w Donaueschingen. Jego poprzednikiem na tym stanowisku był Conradin Kreutzer (1780-1849) – uczeń Albrechtbergera w Wiedniu i znany niemiecki kompozytor operowy. Jego Wariacje G-dur z finałowym polonezem odkryto dopiero w 1987 roku. Powstały około 1830 roku, gdy Kreutzer był kapelmistrzem słynnego wiedeńskiego Kärntnertortheater. To jeden z pierwszych utworów na nowo wynalezioną wówczas trąbkę chromatyczną. Symfonia concertante fińskiego kompozytora Bernharda Henrika Crusella (1775-1838) pochodzi z 1808 roku, gdy po studiach w Berlinie i Paryżu pełnił obowiązki klarnecisty królewskiego w Sztokholmie. Polonez wieńczy też Koncert fletowy Johanna Wilhelma Wilmsa (1772-1847) z 1813 roku. W swej ojczyźnie w XIX wieku ten holenderski flecista i kompozytor był jednym z najbardziej cenionych muzyków.

Piotr Wilk