Recitale mistrzowskie / Yulianna Avdeeva - NOSPR

Fryderyk Chopin (1810-1849) w arcypolskim wyborze utworów. W Mazurkach op. 17, prócz oczywistych nut mazurkowych i kujawiakowych, pobrzmiewają także osobliwe tony żydowskie (w ogniwie ostatnim, którego wycinek będzie notabane cytowany w finale Symfonii pieśni żałosnych Henryka Mikołaja Góreckiego). W Fantazji f-moll, jednym z utworów późnych, o formie nader zagadkowej, cytuje Chopin szereg pieśni patriotycznych, dziś mało znanych a w XIX wieku głęboko poruszających polskich słuchaczy. Polonez fis-moll należy do polonezów bohaterskich, ale o odcieniu tragicznym, choć rozjaśnienie przynosi idylliczny mazurek wprowadzony w części środkowej. Nokturn Es-dur op. 55 nr 2, o koronkowej ornamentyce, pozbawiony części kontrastowej, wyznacza jeden ze szczytów muzycznego romantyzmu.

Na antypodach Chopina znajduje się Sergiusz Prokofiew (1891-1953), mistrz modernistycznej ironii, a nawet sarkazmu. Dopiero pod koniec życia górę bierze u niego zmysł klasycznej równowagi i apollińskiego wręcz piękna. VIII Sonata (1944) jest ostatnią z trzech dramatycznych sonat wojennych. Światosław Richter uważał ją za najbogatszą i najbardziej złożoną z wszystkich dziewięciu ukończonych sonat fortepianowych Prokofiewa.