Recitale mistrzowskie / Łukasz Kuropaczewski - NOSPR

Gitara, może właśnie dlatego, że to instrument w muzyce klasycznej drugoplanowy, tym bardziej pociąga. Swojska i obca. O kolorycie niezbywalnie hiszpańskim, ale dotykająca jakichś „włókien duszy”, które są dla innych instrumentów niedostępne.

Mauro Giuliani (1781-1829) opublikował sześć swych Rossinianów w prestiżowej wiedeńskiej firmie Artaria, w epoce szczytowej popularności Rossiniego, który przyćmił na moment nawet gwiazdę Beethovena. Utwory te mają charakter potpourri, czyli swobodnej, kalejdoskopowej kompilacji znanych arii, czasem poddawanych wariacjom. W Rossinianach III cytowane są tematy z kilku oper: Kopciuszka, Dziewicy z jeziora, Turka we Włoszech, Zelmiry, Ricciardo i Zoraidy.

Urodzony w Łodzi Aleksander Tansman (1897-1986) był kosmopolitą, który osiadł w Paryżu. Blisko zaprzyjaźniony z największymi kompozytorami ubiegłego wieku, cieszył się, zwłaszcza przed wojną, sporą popularnością. Jego postać, po okresie zapomnienia, wraca dziś do łask. Na gitarę komponował chętnie (m.in. koncert z orkiestrą). Prelude et Interlude (1955) i Hommage à Chopin (1966) wpisują się w nurt neoklasyczny. Tansman, z wytworną ironią, kłania się tu muzyce ubiegłych wieków. Z ostatnim utworem koresponduje też Sonata „Letters to Fryderyk” Angelo Giordano.

Aria i Cadenza Krzysztofa Pendereckiego (ur. 1933) to transkrypcja i zarazem kompilacja. Aria jest pierwszym z Trzech utworów w dawnym stylu (1964, pierwotnie była to muzyka do filmu Wojciecha J. Hasa Rękopis znaleziony w Saragossie), zaś Cadenza (1984), wykonywana także w wersji skrzypcowej, w oryginale przeznaczona została na altówkę solo.

Nowa kompozycja Krzysztofa Meyera (ur. 1943), Triptych Sonata, odznacza się wyrafinowaną kolorystyką i dramaturgią. Ma wszelkie dane, by stać się cenną pozycją światowej literatury gitarowej. [Marcin Trzęsiok]