Recitale mistrzowskie / Marcin Świątkiewicz - NOSPR

Wedle tradycji zanotowanej przez pierwszego biografa Jana Sebastiana Bacha (1685-1750), Johannesa Nikolausa Forkla (wydał tę książkę w roku 1802), powstanie Wariacji Goldbergowskich zawdzięczamy bezsenności hrabiego Hermanna Carla von Keyserlinga. Ulgę przynosiły mu kompozycje nadwornego klawesynisty, Johanna Theophilusa Goldberga, który terminował u Bacha. Tą drogą von Keyserling zamówił wariacje, które dziś wymieniamy wśród ośmiotysięczników historii muzyki. Otwiera je i zamyka aria, zaczerpnięta z Notatnika muzycznego Anny Magdaleny, dedykowanego drugiej żonie Jana Sebastiana. Między tymi „okładkami” znajduje się 30 wariacji (przez Bacha nazwanych Veränderungen, czyli „odmianami”). Co trzecia z nich jest kanonem. Dziewięć kanonów układa się gradacyjnie pod względem interwału imitacji – od prymy do nony. Zamiast spodziewanego kanonu dziesiątego (w wariacji 30) zabrzmi quodlibet (łac. „co tylko chcesz”): muzyczny żart, związany z towarzyską zabawą, polegającą na śpiewaniu jednocześnie dwóch melodii w charakterze różnych, ale harmonicznie dopasowanych. Całość jest cudem porządku i harmonii. 
[Marcin Trzęsiok]