Recitale mistrzowskie / Eric Lu - NOSPR

Umieszczone w programie utwory Fryderyka Chopina (1810-1849) należą w większości do jego dzieł późnych: ostatnia ballada (1843), ostatni opus nokturnów (1846), Barkarola (1846). Osiąga tu Chopin dystans i piękno, które opromienia i jakoś „usprawiedliwia” tragiczny los, tak żywo przez Chopina odczuwany. Rozświetloną, miłosną, zmysłową Barkarolę Jarosław Iwaszkiewicz porównał do spaceru po ciemnej wodzie, wiodącej w nicość.

Impromptus op. 90 (1827) Franciszka Schuberta (1797-1828) – obok jego Moments musicaux oraz bagatel Beethovena – stanowią pierwociny romantycznej tradycji miniatury fortepianowej. Ale podczas gdy beethovenowskie bagatele miały charakter humorystyczny, Impromptus są wypowiedzą wstrząsającą, choć ich powagę kamufluje konwencja utworu salonowego.      

VII Sonata B-dur op. 83 (1939-1942) Sergiusza Prokofiewa (1891-1953) zajmuje pozycję środkową w ramach tryptyku tzw. „sonat wojennych”. Kompozytor, który po latach emigracji wrócił do Związku Sowieckiego w roku 1936, spędził okres wojny w krajach kaukaskich. Sonatę cechuje dramatyzm i witalizm. W części środkowej cytuje Prokofiew potajemnie pieśń Schumanna Tęsknota, w której mowa o smutku skrywanym za pozornym uśmiechem. Być może jest autokomentarz do kompozycji Na zdrowie!, napisanej właśnie z okazji 60-lecia urodzin Stalina… 
[Marcin Trzęsiok]