Recitale mistrzowskie / Ensemble Nordlys / Dni duńskie - NOSPR

Muzyka duńska jest ziemią omalże nieznaną, ale zadziwiająco bogatą. Nielsa Wilhelma Gade (1817-1890) podziwiał sam Robert Schumann. Gade był uczniem Felixa Mendelssohna i jego następcą na stanowisku dyrektora orkiestry lipskiego Gewandhausu. Fantasiestücke op. 43 (1843) powstały właśnie w Lipsku.  Uczniem Gadego był najwybitniejszy modernista duński, Carl Nielsen (1865-1931). Sonataskrzypcowa op. 35 nr 2 (1912) stanowi jeden z punktów zwrotnych jego twórczej drogi, otwierając fazę utworów utrzymanych w barwach ciemnych i balansujących na granicy tonalności. Prawykonał tę kompozycję Axel Gade, syn Nielsa.

Fini Henriques (1867-1940) był znakomitym skrzypkiem i kameralistą. Jego przystępna, klasycznie skrojona muzyka odznacza się pogodą ducha, czego przykładem jest Trio dziecięce (ok. 1904). Dzieła Rueda Langgaarda (1893-1952) dopiero niedawno zostały odkryte, czego wymownym znakiem było wykonanie monumentalnego oratorium Muzyka sfer na londyńskich Promsach w roku 2010. Langgaard objawia się tu jako modernistyczny wizjoner zapowiadający „przestrzenne” partytury Györgyi Ligetiego. Ale twórca ten ma też inne oblicze – Polny kwiatek (1908) należy jeszcze do świata romantycznej miniatury kameralnej. Vagn Holmboe (1909-1996), zaraz po Nielsenie najwybitniejszy symfonik duński, miał gusta klasyczne – cenił klarowność i logikę. Był też zafascynowany naturą. Z obserwacji przyrodniczych zaczerpnął ideę metamorfozy – odwiecznego procesu powstawania i rozpadu – która znalazła u niego postać muzyczną, także w Trio op. 137 (1978). [Marcin Trzęsiok]