Recitale mistrzowskie / Dietrich Henschel / Fritz Schwinghammer - NOSPR

Pieśń solowa jest jednym z czołowych gatunków romantycznych – epoki, która prawdy życia szukała we wnętrzu człowieka. Liryczność pieśni była wprawdzie początkowo wzorowana na modelu ludowym (tak jest często jeszcze u Schuberta), jednak w późniejszym okresie przeważa typ wypowiedzi wysoce indywidualnej, dla której pieśń nadaje się doskonale. Tak jest u Roberta Schumanna (1810-1856), który w roku 1840 przekroczył granice twórczości tylko i wyłącznie fortepianowej, komponując swe najwybitniejsze Lieder –  m.in. cykl „Miłość poety” do słów Heinricha Heinego, którego ironia chłodzi romantyczną uczuciowość, zwiastując nadejście poetyk modernistycznych. Dziwnie pomyśleć, że pisał Schumann te pieśni w najszczęśliwszym okresie swego życia, w roku ożenku z Klarą Wieck. Cykl prowadzi nas bowiem od zauroczenia, przez rozczarowanie, aż po sarkastyczne odrzucenie poetyckich marzeń o miłości.  

Hugo Wolf (1860-1903) tworzył u schyłku romantyzmu. Sięgał po teksty poetów najwybitniejszych i chciał, by wiersz pozostawał zawsze na pierwszym planie. Stąd deklamacyjność jego melodii, jakże dalekich od śpiewnego wzorca ludowego. Zbiór pieśni do słów Edwarda Mörikego (1888) to pierwszy wybitny wykwit jego talentu. Napisane nadzwyczaj szybko, w przypływie inspiracji, pieśni te doskonale oddają tonację wierszy Mörikego – poety kameralnego, oddanego misterium natury, miłości i śmierci. I z wielką subtelnością wchodzącego w cień, w jakim znalazła się Europa pogrążająca się w duchowym kryzysie. [Marcin Trzęsiok]