Recitale mistrzowskie

Sobota

16.01.201619:30

Wykonawcy

Dorota Szczepańska – sopran, kastaniety

Mirosław Feldgebel – fortepian, klawesyn

Leszek Potasiński – gitara

Tomasz Strahl – wiolonczela

Program

Luigi Boccherini

Kwintet gitarowy D-dur Fandago G. 448, cz. III: Fandango

Sonata G-dur nr 3 na wiolonczelę i basso continuo G. 5, cz. II Allegro alla militare

Federico García Lorca - Canciones españolas antiguas:

Nana de Sevilla, Sevillanas del siglo XVIII

Gaspar Sanz - Canarios

Isaac Albéniz - Asturias, leyenda

Manuel de Falla - 7 canciones populares españolas:
El paño moruno, Seguidilla murciana, Asturiana, Jota, Nana, Canción, Polo

Heitor Villa-Lobos - Bachianas brasileiras nr 5: Aria (Cantilena)

Roland Dyens – Saudade nr 3 na gitarę

Joaquín Rodrigo – 3 canciones españolas (sł. ludowe):
de Ronda, Adela, En Jerez de la Frontera

Julián Aguirre – Idilio

Carlos Gardel - Por una cabeza

Volover

Astor Piazzolla – Yo soy Maria

Muzyka Południa: Hiszpanii, Portugalii oraz sfery ich wpływów – Wysp Kanaryjskich, Brazylii, Argentyny. Oryginalne skale i harmonie Półwyspu Iberyjskiego jako pierwsi wprowadzili do muzyki klasycznej dwaj Włosi, działający w Hiszpanii w wieku XVIII – Domenico Scarlatti oraz Luigi Boccherini. Rdzenna muzyka hiszpańska, po okresie rozkwitu w epoce Renesansu, wydała ponownie wybitnych kompozytorów dopiero w drugiej połowie wieku XIX. Otwiera tę plejadę Isaac Albéniz, późny romantyk, autor sławny swymi utworami fortepianowymi, które często dają się słyszeć w opracowaniu na gitarę. Z kolei Manuel de Falla (Andaluzyjczyk) to już modernista. Jego Siedem ludowych pieśni hiszpańskich stanowi w tym gatunku niedościgły szczyt. Wciela tragiczny czar hiszpańskości, zwany duende, zaklęty w muzyce flamenco. W ślady de Falli poszli inni, m.in. Joaquin Rodrigo oraz… Federico García Lorca, genialny poeta, który nasycił język hiszpański muzyką zjawiskowych swych wierszy. Być może dlatego, że sam był także kompozytorem. Tradycja muzyczna Portugalii wiąże się z fado, tworem późnym, XIX-wiecznym, mieszczańskim. Jest fado połączeniem smętku (port. saudade) i gorzkiej akceptacji wyroków losu. Podobnie fatalistyczne, a przy tym nasycone erotyzmem tango, znalazło swego mistrza w osobie Astora Piazzolli. Heitor Villa-Lobos to największy kompozytor brazylijski, łączący tradycje swego kraju z historyczną muzyką Starego Kontynentu. [Marcin Trzęsiok]