Recitale mistrzowskie - NOSPR

Muzyka Południa: Hiszpanii, Portugalii oraz sfery ich wpływów – Wysp Kanaryjskich, Brazylii, Argentyny. Oryginalne skale i harmonie Półwyspu Iberyjskiego jako pierwsi wprowadzili do muzyki klasycznej dwaj Włosi, działający w Hiszpanii w wieku XVIII – Domenico Scarlatti oraz Luigi Boccherini. Rdzenna muzyka hiszpańska, po okresie rozkwitu w epoce Renesansu, wydała ponownie wybitnych kompozytorów dopiero w drugiej połowie wieku XIX. Otwiera tę plejadę Isaac Albéniz, późny romantyk, autor sławny swymi utworami fortepianowymi, które często dają się słyszeć w opracowaniu na gitarę. Z kolei Manuel de Falla (Andaluzyjczyk) to już modernista. Jego Siedem ludowych pieśni hiszpańskich stanowi w tym gatunku niedościgły szczyt. Wciela tragiczny czar hiszpańskości, zwany duende, zaklęty w muzyce flamenco. W ślady de Falli poszli inni, m.in. Joaquin Rodrigo oraz… Federico García Lorca, genialny poeta, który nasycił język hiszpański muzyką zjawiskowych swych wierszy. Być może dlatego, że sam był także kompozytorem. Tradycja muzyczna Portugalii wiąże się z fado, tworem późnym, XIX-wiecznym, mieszczańskim. Jest fado połączeniem smętku (port. saudade) i gorzkiej akceptacji wyroków losu. Podobnie fatalistyczne, a przy tym nasycone erotyzmem tango, znalazło swego mistrza w osobie Astora Piazzolli. Heitor Villa-Lobos to największy kompozytor brazylijski, łączący tradycje swego kraju z historyczną muzyką Starego Kontynentu. [Marcin Trzęsiok]