NOSPR / Alsop / Radulović / Beethovenowskie oświecenie - NOSPR

Trudno wyobrazić sobie lepszy od Leonory III (1806) początek koncertu odbywającego się na tydzień przed dwusetną rocznicą śmierci Beethovena. Najpotężniejsza z uwertur do Fidelia ilustruje najważniejszą w tej operze i w życiu kompozytora ideę „podążania za wewnętrznym głosem” – jak w jednej z arii śpiewa bohaterka – który prowadzi od mroku do światła. Topos ten zawarty jest w wielu dziełach klasyka, w ten sposób układa się również… program wieczoru. Środek drogi stanowi Koncert skrzypcowy D-dur (1806), jeden z pierwszych koncertów symfonicznych, w którym instrument solowy staje się niejako częścią orkiestry, a ta z kolei odgrywa niemal tak ważną rolę jak solista. Jest to dzieło monumentalne, w sensie wyrazu dramatyczne, o niespotykanej wcześniej sile ekspresji, a jednocześnie należy do najbardziej lirycznych i brzmieniowo delikatnych utworów Beethovena. W naszej wędrówce ostatecznym oświeceniem będzie VII Symfonia A-dur (1812), najbardziej bodaj abstrakcyjna (i zarazem porywająca!) z symfonii Beethovena. Oto bowiem muzyka „absolutna”, opowiadająca o sobie samej i swojej mocy. Czyni to przede wszystkim przy pomocy niezwykle wyrazistej i różnorodnej warstwy rytmicznej. Każda część symfonii w całości zbudowana została na bazie innego wzorca rytmicznego. Nic dziwnego, że Siódmą nazwano „apoteozą tańca”, „orgią rytmu” i „dytyrambicznym pochodem Dionizosa”. I to właśnie ta symfonia sprawia, że oświecony Zaratustra schodzi ze szczytów, „aby oddać się ziemi i jej uciechom”. 

Piotr Matwiejczuk (Polskie Radio)

Czas trwania koncertu (łącznie z przerwą): ok. 110 minut

Wszystko, co musisz wiedzieć przed wizytą w NOSPR – wskazówki dla uczestników wydarzeń. 

Prosimy o zapoznanie się z informacjami dotyczącymi parkingów w Strefie Kultury – ważne informacje o parkingach.