NOSPR / Jurek Dybał / Wiedeńczycy w NOSPR - NOSPR

Franciszek Lessel (1780-1838), kompozytor polski, uczył się w Wiedniu u samego Józefa Haydna, którego styl naśladował bardzo zręcznie, wzbogacając go o elementy tańców polskich. Jego twórczość obejmowała różne gatunki: symfoniczne, koncertowe, kameralne, solowe, wokalne. Sześć symfonii Lessla niestety zaginęło, ostał się jedynie finał Symfonii g-moll (1805), wykonywany pod nazwą Uwertury g-moll: muzyka wprawdzie nieoryginalna, ale zaskakująca i pełna niespokojnego piękna.

Stefan Bolesław Poradowski (1902-1967), profesor Akademii Muzycznej w Poznaniu, kontynuował tradycje klasyczno-romantyczne, poszerzając je o paletę możliwości, jakie przyniosła muzyka XX wieku, nigdy jednak nie przekraczając Rubikonu hermetyczności, za którym większość słuchaczy nie ma ochoty podążać. Koncert na flet, harfę i orkiestrę smyczkową (1954) ma tradycyjny układ: początkowe allegro i finałowe rondo okalają część środkową, utrzymaną w formie dostojnej passacaglii.   

Koncert C-dur na flet i harfę napisał Wolfgang Amadeus Mozart podczas pobytu w Paryżu (1778), gdzie tego typu symphonies concertantes były w modzie. I choć utwór pisany jest pod gusta paryskie, Mozartowi dość obce (ani flet ani harfa nie należały do jego ulubionych instrumentów), a partie solowe nie należą do trudnych (zwłaszcza fletu, przeznaczona dla młodej uczennicy-arystokratki; na harfie grać miał jej ojciec) – posiada on wdzięk, jaki tylko wielki Salzburczyk, wówczas zaledwie 22-letni, potrafił osiągnąć.