NOSPR / José Maria Florêncio - NOSPR

Claude Debussy (1862-1918) sądził, że w muzyce więcej jest wolności niż w innych sztukach, gdyż muzyka nie tyle naśladuje naturę, ile zgłębia „tajemnicze związki między naturą a wyobraźnią”. Za malarstwem dźwiękowym Nokturnów (1899) także kryje się „coś więcej”. Kolejne obrazy – pochodu szarych chmur; świątecznego orszaku przenikającego kolorowy tłum; syren, które śpiewają w rytm morskiej fali – to zarazem studium percepcji i poetyckiej imaginacji.

Po uwolnieniu się od wpływów Debussy’ego i Ravela, Jaques Ibert (1890-1962) dołączył do tych kompozytorów – z Igorem Strawińskim na czele – których pociągała gra z historycznymi formami muzyki. Jak jego szkolni koledzy, Darius Milhaud i Arthur Honegger, doprawiał on dawne style szczyptą ironii, jazzu i niewymuszonej elegancji, rodem z międzywojennej kafeterii. Wszystkie te cechy odnajdziemy w Koncercie fletowym (1932-33). Choć napisany z doskonałym znawstwem możliwości instrumentu, koncert ten należy do najtrudniejszych w całym repertuarze fletowym.

Gustav Holst (1874-1934), rówieśnik Schönberga i Ivesa, był pierwszym angielskim modernistą muzycznym. Z jego bogatej spuścizny żywot koncertowy wiedzie przede wszystkim suita Planety (1914-1916). Powstała w okresie fascynacji kompozytora astrologią (stąd nieobecność Ziemi), ukazuje zatem siły psychiczne poszczególnych planet. Całość wieńczy mistyczny chór żeński. To muzyka dalekiego i tajemnego Neptuna. [Marcin Trzęsiok]