NOSPR / Alexander Liebreich - NOSPR

Beat Furrer (ur. 1954), kompozytor austriacki, kontynuuje tradycje modernistyczne. Jego estetyka streszcza się w słowie „metamorfoza” . Chodzi zarówno o kwestie ideowe (nieustannym źródłem inspiracji są Metamorfozy Owidiusza), jak i techniczne metamorfozy dźwięku, szumu i ciszy. strane costelazzioni (2013) nawiązują do Święta wiosny (1913) Igora Strawińskiego. Różne perspektywy, kalejdoskop fragmentów, krzyżujące się fazy czasu i ruchu tworzą „kubistyczny” obraz rzeczywistości dynamicznej i nieuchwytnej, a jednak zorganizowanej.

Concerto grosso (2001) Krzysztofa Pendereckiego (ur. 1933) nawiązuje do tradycji barokowej, zachowując podział na „zmagające się” ze sobą grupy concertino (trzy wiolonczele) i ripieno (orkiestra). Kapryśna narracja Concerto grosso układa się naturalnie. Sześć segmentów różni charakterem, ale całość związana jest powracającymi tematami i zwieńczona przejmującym autocytatem z Credo.

Mówi się, że to nieparzyste symfonie Beethovena są tymi „wielkimi”. I rzeczywiście, po Eroice, IVSymfonia B-dur (1806) jawi się jako wytchnienie przed wyprawą na kolejny niebotyczny szczyt Piątej (choć powstawały równocześnie); czy też – słowami Schumanna – jak „smukła Greczynka między dwoma nordyckimi olbrzymami”. Ale Schumann twierdził także, że to najbardziej romantyczna z całej „dziewiątki”. Ta idylla pełna humoru i entuzjazmu napisana została na Śląsku, w Głogówku, gdzie gościł Beethovena rozmiłowany w muzyce hrabia Franz von Oppersdorff. [Marcin Trzęsiok]