NOSPR - NOSPR

Ralph Vaughan Williams (1872–1958) debiutował tak późno, że napisaną w roku 1909 muzykę sceniczną do komedii Osy Arystofanesa można by jeszcze zaliczyć do juweniliów. Zamówienie przyszło z teatru w Cambridge. Zbiegło się z zakończeniem nauki kompozycji (prywatnie) u Maurice'a Ravela. Z obszernej partytury Vaughan Williams zestawił suitę, z której uwertura cieszy się w Wielkiej Brytanii niesłabnącą popularnością. Nie ma ona nic wspólnego ani z Grecją, ani z Ravelem. To błyskotliwa, znakomicie napisana kompozycja w typie mendelssohnowskiego scherza, z elementami angielskiej folk music i szczyptą brytyjskiego humoru. 

Joaquín Rodrigo (1901–1999) znany jest przede wszystkim z Concierto de Aranjuez (1939), który stał się jedną z muzycznych wizytówek Hiszpanii. Utwór napisany w stylistyce neoklasycznej urzeka czarem osobliwego melanżu śródziemnomorskiej klarowności i głębokiej melancholii (sławne Adagio). Łączy elementy kulturowe i biograficzne, wprowadzające ton retrospekcji. Solistą będzie Marcin Dylla, gitarzysta wybitny, zwycięzca 19 prestiżowych konkursów (m.in. w Alhambrze – 2000 oraz w turnieju Guitar Foundation of America w Los Angeles – 2007), pedagog Akademii Muzycznej w Katowicach. 

Muzyka do filmu Porucznik Kiże (1933) powstała krótko przed powrotem Prokofiewa do ZSRR (jej sukces przyczynił się do tej decyzji). Fabuła filmu oparta jest na motywach powieści Jurija Tynianowa: to historia człowieka fikcyjnego, którego dane znalazły się w rubrykach carskiej biurokracji na skutek niedbalstwa. Jego „życie” – wygodne dla skorumpowanych urzędników – zaczyna nabierać rozpędu i sławy. Kiedy jednak sam car zapragnie go poznać, trzeba sfingować śmierć bohatera… Ta gogolowska satyra idealnie „leżała” Prokofiewowi. Muzyka, efektowna i barwna, skrzy się zgryźliwym humorem, a w ostatniej z pięciu części suity (w Pogrzebie Kiże) zyskuje walor niesamowitości.[Marcin Trzęsiok]