Muzyka dawna / {OH!} Orkiestra Historyczna - NOSPR

Georg Philipp Telemann (1681-1767) był jednym z najpłodniejszych kompozytorów późnego baroku, jego twórczość obejmuje kilka tysięcy pozycji. Choć dzisiaj Telemann pozostaje nieco w cieniu J.S. Bacha, w I połowie XVIII wieku to jego muzykę ceniono wyżej.

Trzyczęściowy zbiór zatytułowany z francuska Musique de table kompozytor wydał w 1733 roku, gdy prócz kierownictwa muzycznego w pięciu głównych kościołach Hamburga był także wizytującym kapelmistrzem księcia Saxe-Eisenach. Nie tylko na potrzeby kapeli książęcej stworzył to wielotomowe i wielogatunkowe dzieło. Ma ono charakter niejako encyklopedycznego przeglądu najważniejszych stylów i gatunków ówczesnej muzyki instrumentalnej. Liczba subskrybentów jego publikacji sięgała ponad 200 osób, wśród nich byli najwybitniejsi muzycy, intelektualiści i mecenasi epoki, m.in. sam Händel. Każdy z tomów składa się z suity (uwertury z cyklem tańców), kwartetu, koncertu, tria, solowej sonaty i konkluzji. Gatunki te różni obsada, forma i ogólnie pojęta stylistyka.

Älsterska suita orkiestrowa powstała w 1725 roku jako muzyka okolicznościowa do wykonania plenerowego z okazji czerwcowej wizyty w Hamburgu księcia Brunszwiku i Lüneburga. Tytuł nawiązuje do jeziora Älster znajdującego się niedaleko centrum Hamburga, które jak się wydaje zainspirowało kompozytora. Po francuskiej w stylu uwerturze Telemann wprowadza serię części o ilustracyjnym charakterze i sugestywnych niemieckich tytułach: Kanonicza Pallas, Älsterskie echo,Hamburski karylion, Łabędzi śpiew,Ludowa muzyka älsterskich pasterzy, Koncertujące żaby i kruki, Odpoczywający Pan i Nagła ucieczka nimf i pasterzy.