Muzyka Dawna / Collegium Vocale Gent / Philippe Herreweghe - NOSPR

Kantata była gatunkiem pierwszoplanowym w twórczości Johanna Sebastiana Bacha. Liczbę jego kantat szacuje się na około 300, z czego do dziś przetrwało blisko 200. Komponował je od młodości, wpierw dla rady miejskiej w Mühlhausen, potem dla dworów w Weimarze i Köthen. Większość powstała w latach 1723-1730 dla lipskich kościołów św. Tomasza i św. Mikołaja. Kantaty te wykonywane były podczas mszy i innych nabożeństw protestanckich. Pełniąc rolę jakby muzycznego kazania miały w atrakcyjnej formie dźwiękowej komentować i interpretować przypadające na dane święto czytania. 
Kantata BWV 62 przeznaczona była na I niedzielę adwentu. Wykonano ją 3 XII 1724 roku u św. Tomasza w Lipsku. Jest przykładem kantaty chorałowej, w całości opartej na głównym chorale Marcina Lutra przewidzianym na to święto. Łatwo usłyszeć go już w I części, gdy przedzielany smyczkowymi interludiami śpiewany jest w długich nutach przez sopran. 
Kantaty BWV 63 i 91 skomponowano na I dzień Bożego Narodzenia. Pierwsza powstała jeszcze w Weimarze w 1714 roku i ponownie wykonana była 25 XII 1723 roku w Lipsku, rok później Bach zagrał tam kantatę 91. Stosownie do uroczystej okazji obie przeznaczone są na większą niż zwykle obsadę z 4 trąbkami, kotłami i 3 obojami (63) lub 2 rogami, kotłami i 3 obojami (91).  Kantata 63 ma strukturę symetryczną i nie posiada chorału, chorałowa kantata 91 zbudowana jest na podobnej zasadzie do kantaty 62. 
Kantata BWV 40 powstała na II dzień Bożego Narodzenia i wykonana była w Lipsku 26 XII 1723 roku. Bach zrekompensował tu brak chorału w wykonanej dzień wcześniej kantacie 63, wprowadzając go teraz aż trzykrotnie. We wszystkich 4 kantatach kompozytor zachwyca mistrzowskim operowaniem zmienną obsadą, pomysłowością w zakresie formy i doboru środków retoryki muzycznej