Kwartet Śląski / północ - południe - NOSPR

Gustavo Campa (1863-1934) i Alfredo Carrasco (1875-1945) byli  ważnymi figurami muzyki meksykańskiej swej epoki. Obaj tworzyli w stylu późnoromantycznym, pod silnym wpływem muzyki francuskiej, zwłaszcza Cezara Francka i Gabriela Fauré. Istotnym wzorcem był także Antonín Dvořak, który w swych utworach amerykańskich wyznaczył drogę do szczęśliwego połączenia muzyki Starego i Nowego Świata. Trzy utwory (1889) Campy mają charakter neoklasycznej stylizacji, o układzie przypominającym sławne tryptyki Francka. Kwartet e-moll (1944) Carrasco opatrzony został tytułem Cum granus salis (sic!), co sugeruje, by nie brać go nazbyt poważnie. Pełno tu reminiscencji romantycznych. Finałowe rondo (Del Folklore Mexicano) pulsuje gorącymi rytmami Meksyku. 

Franz Berwald (1796-1868), który zawodowo parał się chirurgią ortopedyczną oraz zarządzaniem tartakiem i hutą szkła, uważany jest dziś za najwybitniejszego kompozytora szwedzkiego XIX wieku. Pozycję tę zdobył dopiero w ostatnich dekadach XX wieku. Za życia był niedoceniony (doczekał się np. wykonania tylko jednej spośród swych czterech symfonii), w dodatku niezbyt lubiany, ze względu na szorstkość swego charakteru. Nieco lepiej przyjmowano go za granicą, o czym świadczy honorowe członkostwo w salzburskim Mozarteum. Po śmierci popadł w zapomnienie. Należał do romantyków o profilu klasycznym, podobnie jak Mendelssohn i Niels Gade. Styl Berwalda uważano za chłodny i intelektualny. Dziś jednak widzimy go w innej perspektywie: charakterystyczne dlań dążenie do integracji cyklu sonatowego stawia Berwalda w rzędzie prekursorów form późnoromantycznych. Już wczesny Septet B-dur (1828) świadczy o wielce oryginalnej drodze, jaką podążał. [Marcin Trzęsiok]