Camerata Silesia - NOSPR

Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy –  tymi słowami odpowiedziała swojej kuzynce Maryja spodziewająca się Jezusa (Łk 1:46-55). Kantyk Maryi (Magnificat) od pierwszych wieków chrześcijaństwa stał się nieodłączną częścią nieszporów w tradycji kościoła zachodniego i wschodniego. Pierwsze opracowania muzyczne Magnificat pojawiają się pod koniec średniowiecza, ale prawdziwą popularność zdobywa w okresie renesansu i baroku. Najsłynniejszy współczesny Magnificat został skomponowany w 1989 roku przez estońskiego twórcę Arvo Pärta (ur. 1935). Dzieło tchnie surowym, ascetycznym, ale zarazem czystym brzmieniem przywodzącym na myśl wczesną wielogłosowość paryskiej Szkoły Notre-Dame czy angielskie motety konduktowe z XIII wieku.

Kiedy w latach 2000-2001 angielski twórca James Whitbourn (ur. 1963) pisał muzykę do filmu dokumentalnego BBC o Ziemi Świętej nie przypuszczał, że parę lat później zdecyduje się, wykorzystać skomponowany materiał jako podstawę dla mszy (Son of God Mass). Prosta, bardzo obrazowa muzyka urzeka swoim pięknem, monumentalną statyką brzmieniową chóru, a pojawiające się w co drugiej części solo saksofonu sopranowego przenosi łacińskie słowa w przestrzeń medytacji. Utwór jest duchową podróżą nie tylko po wirtualnych krajobrazach życia Jezusa, ale głęboko dotyka serca każdego człowieka.

Poprzez połączenie pieśni Maryi i pieśni Symeona czyli kantyków z nieszporów i komplety w kompozycji Magnificat&Nunc dimittis (2005/2007) Paweł Łukaszewski (ur. 1968) wprowadza słuchacza w przestrzeń adwentowego oczekiwania na narodzenia Boga-człowieka. Podczas gdy muzyka Magnificat wyraża różnorodne, często kontrastujące emocje samej Maryi, Nunc dimittis jest spokojnym wyznaniem starego Symeona, który żegna się z życiem, bo zobaczył upragnionego Mesjasza. Oszczędne harmonie i ściszona dynamika Nunc dimittis ewokuję nastrój nocy i wprowadzają w bezczasowe trwanie w obecności aniołów.   

Wojciech Stępień