Delphine Galou - NOSPR

Delphine Galou pochodzi z Paryża, gdzie studiowała filozofię na Sorbonie, a także śpiew i fortepian. Po rozpoczęciu kariery jako członkini zespołu Jeunes Voix du Rhin przy Opéra National du Rhin w Strasburgu szybko ugruntowała swoją pozycję jednej z najbardziej cenionych kontralcistek barokowych swojego pokolenia. Regularnie współpracuje z takimi zespołami jak Balthasar Neumann Ensemble, I Barocchisti, Accademia Bizantina, Collegium 1704, Les Siècles, Les Arts Florissants, Venice Baroque Orchestra, Il Complesso Barocco, Le Concert des Nations, Ensemble Matheus, Les Musiciens du Louvre, Le Concert d’Astrée oraz Les Talens Lyriques. Wśród dyrygentów, pod których batutą przyszło jej do tej pory występować, znajdują się nazwiska tej miary, co Thomas Hengelbrock, Diego Fasolis, Ottavio Dantone, Václav Luks, Andrea Marcon, Alan Curtis, Jordi Savall, Jean-Christophe Spinosi, Marc Minkowski, Emmanuelle Haïm czy Christophe Rousset.

W 2004 roku została wyróżniona tytułem „Odkrycia roku” przez Francuskie Stowarzyszenie Promocji Młodych Artystów ADAMI (Société de gestion collective des droits des artistes-interprètes et producteurs de phonogrammes).

Delphine Galou jest stałym gościem na scenie paryskiego Théâtre des Champs-Élysées, oper w Montpellier, Wersalu, Lozannie i Monte Carlo, La Monnaie w Brukseli oraz Royal Opera House w Londynie. Występowała również w Operze w Zurychu i Staatsoper w Berlinie, a także na festiwalach Baroque Festival w Beaune, Händel-Festspiele w Karlsruhe, Schwetzinger Festspiele oraz Maggio Musicale we Florencji, by wymienić tylko niektóre wydarzenia, w których uczestniczyła ze znacznie dłuższej listy.

Spośród wielu ról, w które śpiewaczka wykonywała do tej pory, wspomnieć można takie jak Medoro w operze Orland szalony (Orlando furioso) Antonia Vivaldiego w Théâtre des Champs-Élysées (Francja), w Oper Frankfurt (Niemcy) oraz w Theater Basel (Szwajcaria). Wcielała się też w postać Disinganno w oratorium Triumf czasu i prawdy (Il trionfo del tempo e del disinganno) Georga Friedricha Händla w Staatsoper Berlin, a także Bradamante (Alcina) w Bazylei, Lozannie, Bremie, Monte Carlo i Wersalu.

Wykonywała partię Penelopy w Powrocie Ulissesa do ojczyzny (Il ritorno d’Ulisse in patria) Claudia Monteverdiego w Theater an der Wien, a także występowała jako Speranza/Proserpina w Orfeuszu (L’Orfeo) Claudia Monteverdiego w Opéra de Lausanne oraz na Spoleto Festival w nowej inscenizacji Pierluigiego Pizziego. Delphine Galou podjęła się również interpretacji roli Penelopy w nowej produkcji Il ritorno di Ulisse in patria w reżyserii Roberta Carsena, pod batutą Ottavia Dantone i z Accademia Bizantina na Festival del Maggio Musicale Fiorentino (Premio Abbiati za najlepszą produkcję w 2022 roku), a także Ottone w nowej interpretacji Koronacji Poppei (L’incoronazione di Poppea) w reżyserii Calixta Bieito w Opernhaus Zürich, Andronico (w Tamerlano) w Théâtre Royal de la Monnaie w Brukseli oraz De Nationale Opera w Amsterdamie, a także Argene w Koronacji Dariusza (L’incoronazione di Dario) Antonia Vivaldiego w Teatro Regio w Turynie. Jako solistka koncertowa regularnie występuje w najważniejszych salach koncertowych świata. W 2017 roku ukazał się jej pierwszy album solowy, pt. Agitata, nagrany z Accademia Bizantina pod dyrekcją Ottavia Dantone; album ten spotkał się z uznaniem krytyki (Gramophone Awards 2018 w kategorii „Najlepszy recital”).