Andrew Foster-Williams - NOSPR

Andrew Foster-Williams zdobył znaczącą pozycję na międzynarodowej scenie operowej, ponieważ odegrał szerokie spektrum ról, a w każdą z nich wcielił się z imponującą pewnością wokalną, przenikliwością dramaturgiczną i wyrafinowaniem stylistycznym. O wielkości jego kunsztu decyduje nie tylko bogactwo repertuaru, lecz przede wszystkim głębia, jaką odnajduje w każdej kreowanej przez siebie postaci – niezależnie od tego, czy jest nikczemna, szlachetna, komiczna czy też tragicznie złożona.

W roli jednego z najbardziej złowieszczych antagonistów w świecie opery, Dona Pizarra (Fidelio), którą zagrał na deskach Theater an der Wien i Philharmonie de Paris, Andrew Foster-Williams pokazał umiejętność budowania napięcia i grozy w połączeniu z precyzją wokalną. W partiach Czterech Złoczyńców w Opowieściach Hoffmanna (Les Contes d’Hoffmann) zaprezentował niezwykłą wszechstronność podczas nowej inscenizacji Andreasa Homokiego na scenie Opernhaus Zürich oraz w kolejnych produkcjach w Göteborgu i Komische Oper Berlin. Jako Nick Shadow w Żywocie rozpustnika (The Rake’s Progress) w Opéra National de Lorraine został doceniony za sugestywne pokazanie dwoistej natury bohatera – z jednej strony czarującego i uwodzicielskiego, z drugiej zaś niebezpiecznego i wiodącego do zguby. W bieżącym sezonie powraca do English National Opera jako Don Alfonso w Tak czynią wszystkie, czyli szkoła kochanków (Così fan tutte, ossia La scuola degli amanti) w „rollercoasterowej” wręcz inscenizacji Phelima McDermotta z lat 50., pod batutą Dinisa Sousy.

Kreacje Gunthera w nowej inscenizacji Zmierzch bogów (Götterdämmerung) w reżyserii Pierre’a Audiego oraz Kurwenala w Tristanie i Izoldzie (Tristan und Isolde) Ralfa Plegera – obie produkcje wystawione w La Monnaie pod dyrekcją Alaina Altinoglu – potwierdziły zdolność wykonawcy do oddania poczucia godności i przedstawienia wewnętrznych konfliktów postaci Wagnerowskich. Równie przekonujące są jego interpretacje ról wymagających pokazania ciężaru moralnego i złożoności emocjonalnej: jako Kapitan Balstrode (Peter Grimes) w Theater an der Wien i Opéra de Lyon został wysoko oceniony przez krytykę za oddanie ciepła i uczciwości postaci, natomiast jako Lysiart (Euryanthe) wniósł napięcie psychologiczne do romantycznej intrygi opery. Zagłębiając się jeszcze bardziej w introspekcję podczas inscenizacji Peleasa i Melisandy (Pelléas et Mélisande) w Theater Basel, Foster-Williams w roli Golauda oddał z kolei mroczną zazdrość i kruchość tej postaci.

Poza sceną operową Foster-Williams prowadzi intensywną działalność koncertową, współpracując z Cleveland Orchestra, San Francisco Symphony, Royal Concertgebouw Orchestra oraz London Philharmonic Orchestra. W bieżącym sezonie wykonuje dwa z charakterystycznych dla siebie dzieł: Sen Gerontiusza (The Dream of Gerontius) Edwarda Elgara z Münchner Philharmoniker pod dyrekcją Andrew Manzego oraz z Tampere Philharmonic pod batutą Matthew Hallsa, a także NiemieckieRequiem (Ein deutsches Requiem) Johannesa Brahmsa z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia (dyr. Andrew Manze) oraz BBC National Orchestra of Wales (dyr. Thomas Zehetmair). Występuje również z Eesti Riiklik Sümfooniaorkester w Kullervo Jeana Sibeliusa oraz w rzadko wykonywanym Requiem Michaela Haydna z Münchner Philharmoniker (dyr. Riccardo Minasi). 

Dyskografia Andrew Foster-Williamsa obejmuje cenione nagrania, m.in. Kantatę na śmierć cesarza Józefa II (Kantate auf den Tod Kaiser Josephs II) Beethovena oraz Pory roku (Die Jahreszeiten) Haydna, a także nagradzane realizacje w ramach serii Opéra français. Jego występ w Królowej elfów (The Fairy Queen) na Glyndebourne Festival Opera, wydany na DVD, otrzymał nagrodę Gramophone Award. Nagranie Snu Geroncjusza (The Dream of Gerontius) z Paulem McCreeshem i Gabrieli Consort & Players (Signum) zdobyło uznanie krytyki oraz nagrody Gramophone Award 2024 w kategorii śpiewu chóralnego oraz BBC Music Magazine Choral Award 2025.