30. Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena / Ishizaka / Schuch - NOSPR

Dziś nikogo już nie dziwi wiolonczela jako instrument koncertujący. W czasach Beethovena nie było to jednak tak oczywiste – pełniła ona funkcję basso continuo, akompaniowała, ale nie znajdowała się na pierwszym planie. W swoich sonatach na wiolonczelę i fortepian kompozytor postanowił natomiast oba instrumenty potraktować równorzędnie. Wiolonczela po raz pierwszy stała się istotnym elementem dramaturgicznego rozwoju cyklu. Pięć sonat Beethovena uznaje się za jedne z najcenniejszych dzieł w całym wiolonczelowym repertuarze kameralnym. Warto również podkreślić, że utwory te – powstałe w latach 1796–1815 – reprezentują trzy tradycyjnie wyodrębniane okresy twórczości Beethovena: wczesny, środkowy i późny.

Sonaty z op. 5 Beethoven napisał, gdy miał zaledwie 26 lat. Z kolei Sonata A-dur op. 69 odpowiada okresowi rozkwitu twórczości kompozytora – ukończył ją bowiem w tym samym czasie, co symfonie Piątą i Szóstą. Partyturę opatrzył słowami Inter lacrimas et luctum (Pośród łez i smutku), choć nie jest to nastrój, który niejednoznacznie dominuje w utworze. Ostatnie dwie sonaty wiolonczelowe wpisują się już w początek późnego stylu Beethovena, w którym uwidacznia się większa emocjonalna głębia i złożoność formalna. Znacznie więcej tu swobody – pierwsza z sonat z op. 102 ma tylko dwie części i sam kompozytor określał ją jako Freie Sonate (Sonata swobodna). Także druga sonata z op. 102 wprowadza więcej odważnych rozwiązań i zapowiada muzyczny język, który dekadę później usłyszymy w Wielkiej fudze op. 133.

Julia Broniowska / NOSPR

Czas trwania koncertu: ok. 80 minut

Wszystko, co musisz wiedzieć przed wizytą w NOSPR – wskazówki dla uczestników wydarzeń.

Prosimy o zapoznanie się z informacjami dotyczącymi parkingów w Strefie Kultury – ważne informacje o parkingach